Er zijn plekken die meteen iets extra hebben. Het Drielandenpunt bij Vaals is zo’n plek. Hier komen Nederland, België en Duitsland letterlijk samen op één punt. Een paal in de grond markeert waar de drie landsgrenzen elkaar raken. Het leuke? In een paar stappen sta je plots in een ander land. En nog eens een paar stappen later weer in een ander. Maar eerlijk: wij kwamen hier niet alleen voor dat symbolische punt. We kwamen om te wandelen rond het Drielandenpunt.

Meer dan alleen een toeristische stop

Het Drielandenpunt is een bekende trekpleister. Je vindt er een uitkijktoren op de Vaalserberg, een brasserie, een groot doolhof en natuurlijk het punt waar de drie landen samenkomen. Het is dus een plek waar veel bezoekers even stoppen voor een foto of een korte wandeling.

Maar wie iets verder kijkt, ziet dat dit ook een uitstekende startplek is voor langere tochten. Aan de parking staan verschillende bewegwijzerde wandelroutes aangeduid met kleuren en afstanden. Van korte lusjes tot langere wandelingen door het heuvelachtige landschap van Zuid-Limburg. Voor ons was het alleen… moeilijk kiezen. Dus besloten we het simpel te houden: we combineren een paar routes en zien wel waar we uitkomen.

Op zoek naar het juiste begin

Dat avontuur begon eigenlijk al meteen aan het vertrekpunt. Want hoewel er verschillende routes aangeduid staan, was het niet helemaal duidelijk waar de wandeling precies startte. We wilden beginnen met de route met het rode rechthoekje, maar waar we exact onze eerste stappen moesten zetten was toch even zoeken. Gelukkig had ik vooraf een route opgeslagen in Komoot, en die hielp ons om de juiste richting te vinden. En zo trokken we het bos in.

Mooie bospaden, maar weinig bewegwijzering

De eerste kilometers lopen door dichte bossen met brede wandelpaden. Het soort paden waar je vanzelf in je ritme komt. Toch was er één klein minpuntje onderweg: bij verschillende kruispunten was het niet altijd duidelijk welke kant we moesten volgen. De bewegwijzering was soms wat schaars of moeilijk te vinden. Dus ja, regelmatig ging de kaart opnieuw open en werd ook de Komoot-app er even bij gehaald om zeker te zijn dat we nog op de juiste route zaten. Gelukkig hoort dat ook een beetje bij wandelen.

Wanneer het landschap plots openbreekt

Na een tijdje veranderde het landschap plots. We liepen onder een spoorlijn door en kwamen uit het bos. En daar gebeurde iets moois. Het landschap opende zich volledig. De bossen maakten plaats voor uitgestrekte velden en zachte heuvels met prachtige vergezichten. Tegelijk verscheen ook opnieuw wat duidelijkere bewegwijzering, waardoor we eindelijk zonder constant op onze gsm te kijken verder konden wandelen. Vanaf hier begon het echt genieten.

Paden door het landschap

De route bracht ons over smalle paadjes tussen hoge struiken, langs weides en open velden en regelmatig ook licht omhoog richting de heuveltoppen. Het is typisch voor deze regio: nooit echt vlak, maar ook nooit extreem zwaar. Net genoeg hoogteverschil om het wandelen interessant te houden. Onderweg wisten we soms niet waar eerst te kijken. Links heuvels, rechts weilanden, en overal dat typische Zuid-Limburgse landschap dat zoveel mensen aantrekt.

Terug richting het Drielandenpunt

Een stukje verder schakelden we over op de route met het gele kruis. Die bracht ons geleidelijk terug richting het vertrekpunt. In de verte zagen we opnieuw de uitkijktoren op de Vaalserberg opduiken. Dat was het teken dat ons rondje stilaan op zijn einde liep. Nog een paar klimmetjes later stonden we weer waar we begonnen waren. Na bijna 9 kilometer wandelen door bossen, velden en heuvels kwamen we opnieuw uit bij het Drielandenpunt.