Als je passie ook je werk wordt

Wie mij al langer volgt, weet dat 'Ga eens wandelen' ondertussen veel meer is dan een Instagram-account waarop ik af en toe een mooie wandelroute deel.
Naast mijn voltijdse job als communicatieverantwoordelijke, bouw ik ook aan mijn eigen wandelverhaal. Met samenwerkingen, wandelreportages, wandelvakanties, mijn website en alles wat daar achter de schermen bij komt kijken.

En ik doe dat ontzettend graag.

Zo graag zelfs dat de afgelopen jaren zowat al mijn verlofdagen naar 'Ga eens wandelen' gingen. Een wandelreportage hier, een samenwerking daar, een wandelvakantie begeleiden en tussendoor alweer plannen maken voor het volgende avontuur. Fantastische ervaringen, stuk voor stuk. En ik zou ze absoluut niet willen missen.
Maar vakantie nemen om vervolgens opnieuw aan het werk te gaan, is natuurlijk niet hetzelfde als vakantie nemen om uit te rusten. Dat besef is pas de afgelopen tijd echt doorgedrongen.

Want terwijl ik dacht dat ik een mooie balans had gevonden tussen mijn hoofdjob en mijn passie, was ik eigenlijk gewoon twee jobs aan het combineren. Zonder nog voldoende tijd over te houden om te herstellen.
En daar kwam nog iets bij.

Zelfs mijn wandelingen waren geen echte rustmomenten meer

Dit vond ik misschien nog de confronterendste vaststelling. 
Ik wandel veel. Heel veel zelfs. Dus ik ging er altijd van uit dat ik voldoende ontspanning had. Maar toen ik de afgelopen weken terugkeek op mijn wandelingen, begon ik iets op te merken. Heel wat wandelingen waren eigenlijk opdrachten geworden. Routes verkennen voor toeristische diensten, beelden maken voor samenwerkingen, content verzamelen voor Instagram of voorbereidingen treffen voor een volgende wandelvakantie.

En zelfs tijdens mijn dagelijkse wandelingen met Alfie was ik vaak met mijn hoofd ergens anders.
Wat moest ik vandaag nog doen? Welke mails moest ik beantwoorden? Hoe ging ik die volgende reel aanpakken? Had ik alles geregeld voor de wandelvakantie? En wat stond er morgen alweer op de planning?
Mijn voeten waren aan het wandelen, maar mijn hoofd was gewoon aan het verder werken.

En omdat wandelen mijn passie is, voelde dat helemaal niet als werken. Tot ik besefte dat er bijna geen momenten meer overbleven waarop ik gewoon voor mezelf ging wandelen. Zonder foto's te moeten maken. Zonder een route te moeten beoordelen. Zonder achteraf iets te moeten publiceren.

Ik was zoveel buiten, maar gaf mezelf nauwelijks nog de ruimte om echt tot rust te komen.

De periode waarin het allemaal te veel werd

Ook mijn hoofdjob vraagt behoorlijk wat energie. Ik ben verantwoordelijk voor de communicatie van drie verschillende sites. Dat betekent niet alleen campagnes bedenken en communicatieplannen uitwerken, maar ook heel veel zelf uitvoeren, organiseren en opvolgen. Ik doe mijn job graag en werk met fantastische collega's. Maar de verantwoordelijkheid en de hoeveelheid werk zijn groot, zeker wanneer je als enige die communicatierol opneemt.

Afgelopen zomer kwam daar de organisatie van een groot evenement rond de zonsverduistering bij. Een periode waarin ik plots heel veel verschillende petjes droeg. Communicatie, uiteraard. Maar ook logistiek, veiligheid, coördinatie en nog een heleboel andere zaken. Achteraf bekeken heeft die periode mij enorm veel energie gekost. Veel meer dan ik op dat moment besefte.

Ik kreeg een serieuze klop. Maar wat deed ik? Doorgaan, natuurlijk.

Want er stonden nog wandelvakanties op de planning. Het werk bleef doorlopen. Er waren afspraken gemaakt, verwachtingen en deadlines. En stoppen? Dat stond eigenlijk niet in mijn woordenboek.

Tot mijn dokter uiteindelijk op de rem ging staan. Niet omdat ik al in een burn-out zat, maar net om te voorkomen dat het zover zou komen. En plots moest ik iets doen waar ik helemaal niet goed in ben. Rust nemen. 

Niets moeten. Moeilijker dan gedacht.

De eerste dagen thuis waren allesbehalve rustig. Mijn agenda was plots leeg, maar mijn hoofd absoluut niet. Ik dacht voortdurend aan alles wat op het werk bleef liggen. Want als je geen back-up hebt, weet je ook dat er niemand klaarstaat om jouw taken zomaar over te nemen. Misschien kon ik toch nog snel die ene mail beantwoorden? Of dat ene dossier afwerken? Dan was dat tenminste al geregeld. Maar zo blijf je natuurlijk bezig.

Het heeft zeker vijf dagen geduurd voor die voortdurende onrust in mijn hoofd wat begon weg te ebben. Vijf dagen waarin ik eigenlijk niets moest, maar mezelf voortdurend het gevoel gaf dat ik iets hoorde te doen. En daar zat meteen een van mijn grootste werkpunten. Ik voel me namelijk nogal snel schuldig wanneer ik niets doe.

Gewoon in de zetel zitten terwijl er nog van alles kan gebeuren? Een boek lezen midden op de dag? Een namiddag zonder plannen of iets nuttigs te hebben gedaan? Dat voelde voor mij bijna als tijdverlies. En zelfs nu betrap ik mezelf daar nog op. Dat stemmetje dat zegt dat ik toch beter iets zou doen. Dat ik mijn tijd nuttiger zou kunnen besteden. Terwijl ik net moet leren dat ik niet voortdurend iets hoef te presteren.

Niets doen is niet lui zijn. Niets doen is soms gewoon zelfzorg.

Even bewust voor jezelf kiezen. Je lichaam en je hoofd de kans geven om te herstellen, zonder dat je die tijd alweer moet invullen met allerlei activiteiten. En dat hoeft voor mij niet noodzakelijk te betekenen dat ik een hele namiddag in de zetel lig.

Het kan evengoed een wandeling zijn zonder doel. Een boek lezen omdat ik daar zin in heb. Wat in huis rommelen, zonder dat het vandaag af moet. Of gewoon even alleen zijn, zonder afspraken, verwachtingen of verplichtingen.

Want ook dat heb ik de afgelopen weken opnieuw ontdekt: hoe graag ik mijn gezin ook rondom mij heb, ik kan er ontzettend van genieten om af en toe helemaal alleen te zijn. Gewoon mijn eigen tijd kunnen indelen. Zelf beslissen waar ik zin in heb. En vooral: nergens rekening mee moeten houden. Dat geeft me momenteel misschien nog het meeste rust. Ik begin stilaan te begrijpen dat zelfzorg niet altijd betekent dat je iets extra moet doen voor jezelf.

Soms betekent het net dat je jezelf toestaat om even helemaal niets te doen.

En geloof me, dat is voor mij nog altijd een hele oefening.

Terug wandelen zonder doel

Gelukkig was er nog altijd de natuur. En Alfie, die zich uiteraard weinig aantrekt van mijn volle of lege agenda. We gingen wandelen zoals we altijd doen. Alleen voelde het deze keer anders. Ik moest nergens naartoe. Er hoefden geen beelden gemaakt te worden. Ik moest niet nadenken over een volgende post of een routebeschrijving. Ik kon gewoon wandelen. En ik merkte hoe hard ik dat gemist had.

De herfst hielp daar eerlijk gezegd ook wel bij. De bossen veranderden iedere dag een beetje van kleur. Het licht dat tussen de bladeren viel, de paddenstoelen langs het pad, de stilte op een doordeweekse ochtend. Dingen die ik vroeger ook zag, maar waar ik de afgelopen maanden veel te weinig aandacht aan had besteed.
Ik begon opnieuw bewust rond te kijken. Soms bleef ik gewoon even staan omdat ik iets moois zag. Zonder meteen mijn gsm boven te halen. En dat deed zo'n deugd.

Niet omdat één wandeling plots alle vermoeidheid wegneemt. Zo eenvoudig werkt het helaas niet. Maar omdat ik voor het eerst in lange tijd weer iets deed zonder dat er een verwachting aan vast hing. Gewoon omdat ik er zin in had.

En toen opende mijn duim vanzelf Instagram

Toen ik besloot om het even rustiger aan te doen, vond ik het belangrijk om dat ook met jullie te delen. Ik heb de afgelopen jaren zo'n warme community opgebouwd rond 'Ga eens wandelen'. Veel van jullie volgen mijn wandelavonturen al jarenlang, reageren op mijn verhalen en leven oprecht mee. Dus voelde het voor mij ook heel natuurlijk om eerlijk te vertellen dat het even wat minder ging.

En wat heb ik daar mooie reacties op gekregen. Zoveel lieve berichten, herkenbare verhalen en fijne tips. Onder andere het boek Reset je energie werd me aangeraden. Ik heb het ondertussen aangeschaft en ben erin aan het lezen. En daar heb ik al heel wat interessante inzichten uit gehaald.

Na een tijdje wilde ik ook graag enkele van die inzichten met jullie delen. Niet omdat het moest, maar omdat ik voelde dat mijn verhaal misschien ook voor anderen herkenbaar kon zijn. En toch merkte ik achteraf iets op.

Vrijwel meteen was ik opnieuw bezig met hoe mijn bericht het deed. Hoe zat het met het engagement? Bereikte mijn verhaal de mensen? De vertrouwde reflex om toch weer even te gaan kijken. Op zich niet vreemd, want Instagram is ondertussen ook een belangrijk onderdeel van mijn werk. Maar net daarom vond ik het confronterend hoe snel ik opnieuw in die oude gewoonte terechtkwam. Terwijl ik mezelf net had voorgenomen om wat afstand te nemen.

Dus besloot ik om Instagram en Facebook een volledige week niet te openen. De eerste dag was ik vooral nieuwsgierig. Wat zou ik missen? Waren er berichten binnengekomen? Wat deelden de mensen die ik volgde? En op de tweede dag gebeurde er iets wat ik behoorlijk frappant vond.

Ik was met iets anders bezig op mijn gsm, sloot die app af en voor ik het goed en wel besefte, had mijn duim Instagram geopend. Volledig automatisch. Niet één keer, maar twee keer. Ik had helemaal niet bewust beslist om Instagram te bekijken. Mijn duim deed het gewoon uit gewoonte. Dat zette me toch even aan het denken.

Hoe vaak grijpen we eigenlijk naar onze gsm zonder dat we er een echte reden voor hebben? Ik heb de app meteen weer gesloten.  En eerlijk? Het deed ontzettend veel deugd. Even niet weten wat er online gebeurt. Niet voortdurend reageren. Niet bezig zijn met bereik of engagement. En vooral: mijn aandacht opnieuw kunnen geven aan andere dingen, zonder telkens afgeleid te worden. Want hoeveel tijd besteden we eigenlijk aan sociale media? Tijd die we evengoed aan iets anders zouden kunnen besteden, maar die ongemerkt voorbijgaat. Ik begon ook te beseffen dat ik niet voortdurend aanwezig hoef te zijn om die verbondenheid te behouden.

Een warme community blijft ook warm wanneer je zelf even wat afstand nodig hebt. En misschien moest ik dat vooral mezelf nog wat vaker vertellen.

Wat ik de afgelopen weken over mezelf ontdekte

Ik heb de voorbije weken veel gelezen, podcasts beluisterd, gewandeld en vooral nagedacht. Niet om meteen een volledig nieuw levensplan uit te werken. Wel om te begrijpen hoe ik op dit punt terechtgekomen ben. En een paar dingen zijn me ondertussen behoorlijk duidelijk geworden.

1. Ik was mijn herstelmomenten kwijt

Van mijn hoofdjob ging ik naar mijn bijberoep. Van mijn bijberoep terug naar mijn hoofdjob. Zelfs mijn verlofdagen werden werkdagen. En tussendoor probeerde ik nog mijn gezin, het huishouden en mijn dagelijkse wandelingen een plaats te geven. Ik was voortdurend bezig, maar maakte nauwelijks nog tijd om op te laden. Terwijl je dat net nodig hebt om al die dingen te kunnen blijven doen.

2. Mijn hoofd kreeg nooit vakantie

Fysiek was ik misschien aan het wandelen, maar mentaal was ik alweer drie stappen verder. Mijn hoofd bleef plannen, organiseren en problemen oplossen. En die mentale vermoeidheid begon ook op mijn creativiteit te wegen. Terwijl ideeën bedenken, verhalen vertellen en nieuwe dingen uitwerken net zaken zijn waar ik normaal enorm veel energie uit haal. Ik merkte dat mijn creatieve batterij stilaan leeg was. En dat voelde vreemd. Alsof ik mezelf een beetje kwijt was.

3. Ik was me voortdurend aan het haasten

Dit inzicht heeft me misschien nog het meest verbaasd. Ik haastte me 's morgens om snel te kunnen gaan wandelen. Vervolgens haastte ik me tijdens mijn wandeling om zeker op tijd op het werk te zijn. Na het werk haastte ik me naar huis om opnieuw te kunnen wandelen. En daarna moest er nog van alles gebeuren. Zelfs wanneer ik met de auto in een kleine file terechtkwam, zocht ik meteen een andere weg. Want stilstaan betekende tijd verliezen. Maar waarvoor eigenlijk? Waarom moest alles voortdurend sneller? Ik probeer nu bewust minder naar de klok te kijken. Niet iedere minuut vol te plannen. Gewoon eens rustig iets af te werken zonder alweer aan het volgende te denken. En geloof me, dat is voor iemand zoals ik een hele oefening.

4. Vermoeidheid is niet noodzakelijk een teken van zwakte

We beschouwen vermoeidheid vaak als iets negatiefs. Iets waar we ons tegen moeten verzetten. Alsof we tekortschieten wanneer we niet meer kunnen. Maar je kan het ook anders bekijken.

Wat als vermoeidheid net een belangrijk signaal is van je lichaam dat je grenzen bereikt zijn?

Niet iets om te negeren, maar iets om serieus te nemen. Die gedachte heeft mij geholpen om anders naar mijn huidige situatie te kijken. Want ik ben nog altijd moe. Sommige dagen gaat het al behoorlijk goed, andere dagen merk ik dat mijn energie snel op is. En dat mag er voorlopig ook zijn. Na meer dan twee jaar voortdurend doorgaan, kan ik niet verwachten dat alles na twee weken alweer opgelost is.

En hoe moet het nu verder?

Dat is eerlijk gezegd de vraag waar ik zelf nog geen antwoord op heb. Ik voel opnieuw goesting om dingen te doen. Ik wil graag terug aan het werk, wil verder bouwen aan 'Ga eens wandelen' en heb nog zoveel plannen die ik wil realiseren. Maar tegelijk ben ik ook bang.

Bang dat ik opnieuw in mijn oude gewoontes verval. Dat ik weer overal ja op zeg, te veel verantwoordelijkheid opneem en mijn agenda opnieuw volledig volzet. Want ik ken mezelf. Ik kan heel enthousiast ergens invliegen. En voor ik het weet, ben ik alweer met tien dingen tegelijk bezig.

En misschien is dat wel één van de moeilijkste dingen aan deze periode. Ik weet ondertussen heel goed wat er fout is gelopen, maar ik weet nog niet hoe ik ervoor ga zorgen dat het niet opnieuw gebeurt. Want mijn werk blijft mijn werk. De verantwoordelijkheden verdwijnen niet plots wanneer ik terugkom. En ook 'Ga eens wandelen' blijft iets waar ik met ontzettend veel plezier en passie aan werk. Ik wil geen van beide zomaar loslaten.

Maar ik besef ook dat ik niet op dezelfde manier kan blijven doorgaan. Misschien moet ik ergens minder gaan werken. Misschien moet ik selectiever worden in de opdrachten die ik aanneem. Misschien moet ik gewoon veel bewuster ruimte vrijhouden in mijn agenda. Of misschien wordt het een combinatie van verschillende dingen. Ik weet het nog niet. Wat ik wel weet, is dat ik mezelf niet opnieuw wil voorbijlopen.

En dat ik vooral niet wil vergeten wat ik de afgelopen weken opnieuw heb mogen ervaren. Hoe fijn het is om wakker te worden zonder dat je hoofd meteen een hele planning begint af te werken. Hoeveel deugd het doet om eens nergens op tijd te moeten zijn. Om een wandeling te maken zonder achteraf iets met die wandeling te moeten doen. En hoe belangrijk het is om jezelf af en toe op de eerste plaats te zetten, zonder je daar schuldig over te voelen.

Ik deel dit verhaal niet omdat ik medelijden zoek. En ook niet omdat ik plots alle antwoorden heb gevonden. Integendeel. Ik ben nog volop aan het zoeken naar wat voor mij werkt. Maar misschien herken je er wel iets in. Misschien ben jij ook iemand die altijd doorgaat. Die moeilijk nee kan zeggen. Die ontzettend graag bezig is en pas beseft hoe moe je bent wanneer je eindelijk eens stilvalt. Of misschien heb je, net zoals ik, altijd gedacht dat je voldoende ontspanning nam omdat je regelmatig ging wandelen, sporten of iets anders deed wat je graag doet.

Ik heb de afgelopen weken vooral geleerd dat iets graag doen niet automatisch betekent dat het je geen energie kost. En dat voldoende herstelmomenten minstens even belangrijk zijn als alle dingen waar je je dagen mee vult. Voor mij blijft wandelen daar een belangrijk onderdeel van. Maar ik weet ondertussen dat veel wandelen niet automatisch betekent dat je ook voldoende rust neemt. 

Dus probeer ik nu vooral opnieuw wat meer ruimte te maken voor mezelf. Om te lezen, te wandelen, wat te rommelen in huis of gewoon eens helemaal niets te doen. Zonder schuldgevoel. Zonder haast. Zonder dat er altijd iets tegenover moet staan. Of me dat straks allemaal gaat lukken wanneer het gewone leven opnieuw begint? Dat zal moeten blijken. Maar één ding wil ik alvast niet meer vergeten.

Ook als je graag bezig bent, hoef je niet altijd bezig te zijn.